Susacak ve kimseye bir şey anlatmayacaktım. Hatta konuyla hiç alakası olmayan sevgili Didem Kamoy’un merak ederek sorduğu soruya bile üzülerek cevap yazmayacak, olan biteni ve “ismi lazım değil” birilerinin yaptığı edepsizlikleri sineye çekecektim. Çünkü kimseyle kavga etmek ya da birilerini kırmak gibi bir niyetim yoktu…
Ama son olarak Onur Yalazı’nın beni ve benim üzerimden de Pardus Projesi’ni hedef alan “hakaretâmiz” yazısından sonra birkaç noktayı açıklamanın artık gerekli olduğuna inanıyorum.
Madde madde gideceğim:
Bugün kamunun vergileri ile beslenip, üreten (bunu yadsımıyorum) bu insanlar, bu kadar zamanda kamuya ne kadar geri dönüş sağladılar? Devlet Planlama Teşkilatı ile ortak bir çalışma düşünüldü/yapıldı ya da yapılacak mı? Devletin kendi ürettiğini kullanma niyeti ortaya çıkarıldı mı? Veya Devlet İstatistik Enstitüsü yeni adı ile Türkiye İstatistik Kurumu ile ortak çalışma yapıp, şu ana kadar Uludağ Projesinde yapılan işlerin Türkiye’ye katkısı/zararı, hesaplandı mı? Projenin maliyet analizi, devlet bütçesine olan etkileri neden açıklanmıyor? Çok mu gizli? Yoksa bilgi edinme hakkımız sadece dilekçe verirsek mi var?
demiş Onur Yalazı… Onur Yalazı herhalde bilmiyor, TÜBİTAK UEKAE kamunun vergileriyle beslenen bir kurum değil. Her yıl geliri giderinden fazla olan, özkaynaklarıyla büyüyen, Genel Bütçe’ye katkıda bulunan bir özerk yapı. Bir başka deyişle, “köyden kavanoz kavanoz gelen yetim ezmeleriyle” beslenmiyor bu ekip… Bunun öncelikle bilinmesinde fayda var.
Sanırım Onur Yalazı’nın yazması var ama okuması yok. Hayır çünkü olsaydı, bu projenin 3,5 yıllık maliyetinin 1 milyon doları (maaşlar, devlete ödenen sigorta primleri, kiralar, donanımlar ve harcanan elektrik dahil) biraz aşan bir meblağdan ibaret olduğunu ve tek başına ASAL Projesi ile sağlanan “tasarruf”un bu rakamdan fazla olduğunu sağdan soldan, gazetelerden, aylık ekonomi dergilerinden okuyabilirdi… Artistanbul ofisinde beş klasör dolusu haber çıktısı var, dilerse kendisine takdim edebilirim. Eminim Google isimli “şeytan icadı” da aynı işlevi görecektir.
Sadece ASAL Projesi’nden bahsediyorum, şu anda açıklama durumunda olmadığım diğer kamu projelerinden sağlanacak ve Pardus’u makinelerine kuran on binlerin sağladığı tasarruftan, kamusal faydadan bahsetmiyorum bile…
“(…) sözleri olayın ne boyutlara geleceğinin sinyalini veriyormuş. Ali Işıngör gizlice “Ben size PR çalışması yaparım gelin bir oturup konuşalım” ya da “oturup konuştuk, bir işimi yoluna koyayım hepimiz kazanacağız” diyerek neler yapacağını anlatıyormuş. Ancak dank etti. Jetonla çalışıyor sanırım kafam…”
Evet, Pardus üzerinden bok gibi para kazanıyorum! Yanda, o çok konuşulan Boğaz manzaralı, gravyer peynirli ve domuz salamlı basın toplantımız için verdiğim teklifin çıktısını bulabilirsiniz. Yanlış okumuyorsunuz, ihalede verdiğim teklif tam 1 (yazıyla 1) YTL’lik… Adamı işte “böyle rezil eder” Onur Yalazı!
Ticari sırlarımızı “faş etmeye” devam edelim… Projenin başlangıcından bu yana, yaklaşık iki yıldır bu işi gönüllü olarak yapıyordum. Eşimin sahibi olduğu, altı çalışanlı Artistanbul ajansı, geçtiğimiz günlerde Pardus’un tanıtım ve basın süreçlerinin yönetimi için açılan “ihaleye” girdi ve en yakın teklifin yarısından bile az bir rakam vererek söz konusu yarışı kazandı. Meraklısına söyleyeyim bu arada: devlete karşı yasal yükümlülüklerimiz olan KDV (yüzde 18), Kurumlar Vergisi (yüzde 20), Stopaj (yüzde 15) ve diğer kesintiler alındıktan sonra bize kalan tutarın çok önemli bir kısmıyla da bünyemizde iki Pardus geliştiricisini istihdam etmeye başladık…
Bu arada yanlış anlaşılmasın, yaptığı işten para kazanmak, bir ticari kurumun da en doğal hakkıdır.
“Peki, o halde dertsiz başına dert alıp, bürokrasi yatağı devlet ihalelerine girip neden bir liralık ya da en ucuzun yarısından da ucuz komik teklifler veriyorsun? Aptal mısın?” diye sorabilirsiniz… Cevabım aslında çok basit: Çünkü kendimi bu ülkeye, bu topraklara borçlu hissediyorum. Bu nedenle de Linux’a (Pardus’a değil!) destek vermeye çalışıyorum.
Buna dair de “fi tarihinde” şöyle bir şey yazmıştım, meraklısı okur artık…
Bugün “Pardus ekibinin her bir elemanı pırlanta gibi markadır” çalışmasının sonunda, Pardus Ekibinin her bir elemanı “Küçük Dağları Yaratan, Açık Kaynak dünyasına dönüş yapan” yegane insanlar haline geldi.
demiş Onur Yalazı.. Bana basında çıkmış ve Erkan Tekman ve Koray Löker (ki bu ikinci isimden de emin değilim) dışında “herhangi bir” Pardus geliştiricisi ile yapılan tek bir röportaj gösterebilirse mutlu olacağım… Bugüne dek hiçbir geliştiriciyi marka haline getirmedik ve üç dört küçük paragraf dışında hiçbir geliştiricinin basına demeç verme şansı bile olmadı!
(…)
Bu arada bilmem biliyor musunuz, Bilgi Üniversitesi Açık Yazılım Günleri’nde karşılaştığımız Mustafa Akgül de Pardus’a yaptığım katkıyı, LKD için de vermemi istemişti? Nitekim, LKD’ye “Linux Şenliği” için de aynı hizmetleri “ücretsiz” bir şekilde verebileceğimize dair olan teklifimiz; sözlü olarak LKD gönüllüleri toplantısında, yazılı olarak da YK’ya iletilmişti…
Kısacası gizli kapaklı bir iş yaptığımız da yok!
Konfüçyüs özür dilemenin erdemine dair bir laf etmiş midir, ne dersin sevgili Meren?
1980′li yılların sonunda İtalyan Lisesi’ne gelen ve katı Latince eğitimiyle her dört öğrencisinden üçünü sınıfta çaktırtan efsane bir öğretmen vardı: Gianni Cianchi.
Bir süredir sadece ve sadece bir “Pardus geliştiricisi” olduğum için hiç tanımadığım ya da sadece bir iki kere selamlaştığım insanlardan kaba davranışlar görmeye, hakaretler işitmeye başladım.
Nietzsche tarih ile ilgili düşüncelerini “Bir şeyleri idrak etmenin, çok pahalı ve aşırı lüks bir yolu” diyerek dile getirmişti… Herhangi bir şeyi “anlamak” zaten başlı başına varılması zor bir nokta iken, bir de insanların bu noktaya yaşamadıkları şeyler için, o şeylerin tarihini okuyarak ulaşmalarının büyük bir fedakârlık gerektireceğini daha önce de düşünürdüm. Fakat okuyan kadar yazanın da benzer bir fedakârlık göstermek durumunda kalacağını anlamam için bu yazıyı yazmam gerekiyormuş.
Son Yorumlar