* Evet ilk sıraya bunu yazıyorum. Görsellik.

* Kahretsin ki oyun sektörü. Sorry. Evet var ama … işte biliyorsunuz zaten.[1]

* Pardus üzerinde yapılması gerekenleri sırayla yazmaktansa bir tek komut yeterli oluyor. Örneğin root olarak şu klasörü aç içindeki şu dosyayı düzenle şunu ekle falan feşman resimli bir şekilde anlatılmıyor da bir tek satır kod yazılıyor aynı işlemi yapan. Anlatan ve uygulayan açısından hızlı fakat kullanıcı bir daha o işlem için ne yapması gerektiğini hatırlamıyor, tecrübe edinmesi zorlaşıyor çünkü kodların anlamlarını bilmiyor.(Bence bilmesi de gerekmiyor çünkü herkez coder olacak diye birşey söz konus değil, herkes linux yapısını çok iyi bilecek diye bir şey yok.) Bu da linux üzerindeki kod korkusu olarak yansıyor.

* Ve bazı sürücü problemleri. İnsanlar bir ekran kartı kurabilmek için 80 takla atmak zorunda kalabiliyor. Oysa ki kullanıcı diğer tarafta alışmış tık tık tık tık. Ses kartı, wireless, yazıcı sorunu vs. olursa ara uğraş dur ama yine kod ve sürücü bulabilirse…. Zaten kullanıcı bu platforma yabancı. [1]

Evet saydıklarımda belki biraz acımasızca davranmış olabilirim, hatta pardus bunların bir çoğunun üstesinden geliyor, gelmeye çalışıyor ama daha alıması gereken yol çok.

* Ve son madde. Alışkanlıkar. İnternet kafelerde, okullarda bilgisayar derslerinde ve kitaplarında, arkadaşının evinde, kendi evinde. Kullanıcı Winamp ı biliyor ama Amarok u görmemiş duymamış ki müzik dinleyebilsin! En azından kurulumdan sonra şöyle bir tur atın yenilikleri ve özellikleri keşfedin gibisinden bir yardımcı olsa. Bari en azından temel programları tanıtsa. Kullanıcı biraz kurcalasa heveslense. Gözlemlerim ve okuduklarıma göre insanlar bir şekilde ya araştırarak ya da birilerinin ısrarı ile (hiç tanımadan) tanışıyorlar bu sistem ile ama geri kaçanlar azımsanacak gibi değil.

Bunları niye yazdım? Cevap basit. Pardusla ilk tanıştığım gün aklıma geldi birden.

[1] PackageKit denilen olaya çok sevinmiş bulumaktayım. .deb, .pisi vs. diye birşey yok hepsi aynı (eğer doğru anladıysam tabii ne işe yaradığını) Bu ise hangi programı beğendin, üretici sayfasından indir. Depoda yok nasıl kurcam bağımlılığı şuymuş ama benim depodaki adı ne gibi dertlere son verir en azından.

Eğer yanlış bildiğim veya çok acımasız davrandığım noktalar varsa lütfen beni bilgilendirin. Saygılar. İyi çalışmalar. Bol parduslu bol linuxlu günler dileğiyle…

tesadüfler tanrısının izniyle keşfettim blogunuzu….hikayeleri pek bi sevdim….takdir etmek lazımdır….

kolay gele.

Dürtücü teknolojiler lafını senden çok duyardım ama ne yalan söyleyeyim, İngilizce’de epey oturmuş bir terim olan “disruptive technologies” için kullandığını hiç düşünmemiştim. Gerçekten yerinde bir çeviri, bunun için kutlarım…

Bundan sonra “dürtücü teknoloji” terimini benden sık sık duyacaksın :).

Bu yazı özelinde ise “dürtücü” kelimesi tam oturmuyor. İki nedenle, birincisi bendenizin ukalalık kaynaklarından biri olan Latince’ye (biliyorsun eskiden İtalyan Lisesi’nde dört sene okutuyorlardı) olan bağlılığım. Latince “disruptus” aslında tam olarak “bozmak”, “yıkmak” anlamına geliyor.

İkinci nedense biraz daha kabul edilebilir bir gerekçe. Biyolojik ekosistemi esaslı bir şekilde dönüştüren bir değişikliğe “dürtücü” kelimesinden çok, “yıkıcı” uygun düşer diye düşünüyorum. Ama senin dediğin gibi, işe teknoloji/business penceresinden bakacak olursak, elbette “dürtücü” çok daha doğru içsel anlamlar içeriyor.

Aslında yıkıcı, yok edici kavramlarından hareketle; özgür yazılım felsefesinin “devrimci” bir nitelik taşıdığını da söylemek mümkün. İtalyan Komünist Partisi’nin penceresinden bakıldığında (Bilmeyenlere not: Erkan beni “partigiano” olmakla suçlar.) yıkıcılık aslında o kadar da kötü gözükmüyor göze, senin anlayacağın :)…