Mail adresime yukardaki çubukta yer alan iletişime tıklayarak ulaşabilirsiniz.

Enteresan bir şey farkettim ben bu bey ile ilgili. Bu bey, belirli insanları birbirleri ile öyle enteresan şekilde buluşturuyor ki, şaşılacak bir şey bu.

Kısaca nasıl özetleyeceğim bilmiyorum ama dün şöyle bir olay yaşadım:

Çok sevdiğim bir insanla Nevizade’de bir barda idik. O sırada yoldan daha önce keyifli bir şekilde tanıştığım ve Ali Işıngör ile bir gün kesinlikle tanıştırmak istediğim bir başka kıymetli insanın geçtiğini gördüm (bu arada belki zaten tanıyorsunuzdur, ama tanımıyorsanız bensiz tanışmayın diye ismini şimdi söylemeyecek, şımarıklık yapacağım :)).

Bu güzel karşılaşmanın şaşkınlığı geçince kendisini masamıza davet ettim ve sohbet etmeye başladık. Konu çok hızlı bir şekilde Nazım Himet’e geldi, Nazım Hikmet hakkında bu kadar çok şey bilen ve onu bu kadar seven iki insan bir araya geldiği zaman konu otomatikman ona geliyor zaten sanırım. Ben bu konudaki cahilliğimi ilk dakikada itiraf edip, Nazım Hikmet’i çok kıymetli bir insan (o kıymetli insan da bu sayfadaki ilk yorumun sahibesidir) sayesinde çok yeni tanıdığımı söyleyip sessizliğimi sıkılmışlıkla karıştırıp konuyu değiştirmeyeceklerini garantilemek istedim.

Birbirlerine birbirlerinin onun hakkında bilmediği ayrıntıları anlatırlarken birden şöyle bir şey oldu: masamızın misafiri cebinden telefonunu çıkardı, bir numara çevirdi ve yaklaşık olarak şunlar yaşandı:

– Uğur: Alo? Dostum merhaba. Yanımda bir arkadaşım var. Ve senden ona (kısa bir sessizlik) evet lütfen. Veriyorum..
– Necdet: Alo? Merhaba.. Necdet efendim. Evet. Teşekkür ederim, buyrunuz (Necdet Bey bunu dedikten sonra yaklaşık 2-3 dakika kadar boş gözlerle karşıya doğru baktı, ve iki dakikanın sonunda gözleri dolmuştu bile. Necdet Bey telefondaki kişiye hiç bir şey söylemiyor, sadece dinliyordu. Ben hiç bir şey anlamadan olanları izliyordum sadece. Sonra telefonu kapattı ve Uğur Bey’e geri verdi, çok teşekkür ederek).

Konu orda kapandı. Konuştuğu kişinin Boğaziçi Üniversitesi’nden bir profesör olduğunu ve kendisine Nazım Hikmet’in bir şiirini okuduğunu ise sonradan öğrendim.

Nasıl bir iletişimdir bu, anlamıyorum. Fakat benim anladığım bir şey var. Ben her ne kadar bunun bir parçası olamasam da benim sevdiğim insanların neredeyse tümü Nazım Hikmet’i seven insanlardan oluşuyor.. Umuyorum bir gün kendisine yeterli özeni gösterecek kadar vaktim olacak..

(Şu anda ne kadar uzattığımı bilmiyorum, yorumu gönderince görsem daha iyi olur sanırım :))

Selamlar.

(…)
“Bir de sevgilim vardır pek muteber;
İsmini söyleyemem.
Edebiyat tarihçisi bulsun.”
(…)

Nazım konusunda edebiyat tarihçilerine çok iş düşecek gibi. :))

Üniversite demiştim aklıma ilk senemde birisine aşık olmam da geldi. O ve arkadaşlarıyla bir gün çimenlerde şarap içişimizi, ve aynı gece bu tatlı insanların ezbere Nazım şiirleri okumalarını hatırlıyorum. Bu arada aşkıma hiçbir zaman karşılık bulamadım. Küçük bir ayrıntı da bahsi geçen kişinin Nazım’a görünüş bakımından inanılmaz benzemesidir. (Ben aşık olurken farkına vardığım bir ayrıntı değildi .)

Canım bir dostum en sevdiği şiirin Nazım Hikmet’in “Saman Sarısı” şiiri olduğunu söylemişti. Bana içinde bu şiirin bulunduğu bir başka Nazım kitabı verdi. Ben de şimdi söylüyorum: En sevdiğim şiir “Saman Sarısı”. Bazen sevgiliye duyulan özlem gibi içime düşer, açıp okurum.

Ferzan Özpetek’in “Cahil Periler” filminde Nazım Hikmet’in kitabının olması çok da tesadüf değilmiş demek ki. Yazdıklarınızı okuyunca…

Aklıma gelen her şeyi buraya dökmeye kalkışsam sanırım çok uzatmış olacağım. (Bilmem kime benziyorum bu konuda). Ama içimden geldi, bu kadarını da paylaşmadan duramadım.

Duygu

“ve ruhların dökümü madenin dökümünden bin kere zordur….”

(not: yukarıda silinen yorumdan dolayı çok özür dilerim. Aynısıdır bu yorum onun.)