Burkina Fasa Fiso Halk Cemahiriyesi

Özledik seni be usta… Arada sırada kütüphanemden bana göz kırpıyorsun, olmadık olaylarla karşı karşıya kaldığımda, hep senin adın düşüyor dilime: “Tam Aziz Nesin’lik bir olay!”

Bugün seni 37 kişiyle bir otelde yakmaya çalışmamızın tam 12. yıldönümü… Hiç unutmuyorum, olaydan kısa bir süre sonra zamanın başbakanı Tansu Çiller, televizyona çıkarak halka müjdeyi vermişti: “Oteli saran vatandaşlarımıza bir şey olmamıştır!”

Unutmadığım bir anım daha var sana dair. Sene 1984 falan olsa gerek, “Aydınlar Dilekçesi” yüzünden yargılandığınız dönemde, Kenan Evren halka konuştuğu mitinglerden birinde “Vahdettin de aydındı ama ben ne yapayım öyle aydını?” demişti.

Senin cevabın unutulmazdı: “Vahdettin’in aydın olup olmadığını bilemem ama kesin olan bir şey varsa, onun bir devlet büyüğü olduğudur…”

Fotoğraf: Muammer Yanmaz

[ratings]

Dün akşam uzun bir aradan sonra “eski M5 ekibi” -bir eksikle de olsa- bir araya geldi tekrar… Tabi ne yapılacak? İçilecek elbet! Neyse artık, Feyzi Öktem, uçak mühendisi dostumuz Cevat Sunol, Focus‘a dün katılan Osman Köroğlu, blog aleminin gülü “Mtlda” ve ben aşağı indik.

Çok eğlendik. Boş vakitlerinde uçak ve denizaltı yapan Cevat Sunol kardeşimizle otururken anlatılan bir fıkra, günün mânâ ve ehemmiyetine pek bir uyuyordu:

Petrol şeyhinin bir tanesi üniversitede okuması için oğlunu İstanbul’a gönderir. Çocuk ilk devreyi başarıyla bitirdikten sonra notlar düşmeye ve çocuk hafiften serserileşmeye başlar. İşin kötüsü, memleketten çocuğa gönderilen avuç dolusu paralar da artık yetmemektedir! Şeyhimiz oğlunu kontrol etmek için adamlarından birini İstanbul’a gönderir.

Adam İstanbul’a gelince bir de ne öğrenir! Şeyhin okusun diye gönderdiği oğlu okulu bırakmış, kendini karıya kıza vurmuştur! Neyse, çocuk Boğaz kenarında salaş bir meyhanede bulunur:

“Ya seydi, bu ne kepazeliktir! Baban seni merak eder! Kalk gidiyoruz Arabistan’a!”

Çocuk “Ayva seydi” der, “Ama önce bir otur da şu manzaraya bir bak…”

Şeyhin adamı “Bunda ne kötülük olabilir ki” diye düşünür ve masaya oturur. Sandalcılar çaparilerini sallamakta, arkadaki tepelerin ardında batan kıpkırmızı güneş, Boğaz’ı kırmızının tonlarına boyamaktadır. Manzarayı seyrederken, garsonun getirdiği kavundan bir tane ağza atılır. Ardından peynirin de tadına bakılır. Eh eşek değiliz ya, şu aslan sütü denen meredin de bir tadına bakalım derken orada ipler kopar!

Şeyhin oğlu ve Boğaz tarafından ayartılan adam, yorgun ve akşamdan kalma olduğu anlaşılan bir sesle, 15 gün sonra, efendisini arar:

“Ya seydi, veled mazbût velakin memleket puşt!”

(…)

Bizimki de o hesap… İçtiğimiz zaman “keyfimiz”den mi içiyoruz sanıyorsunuz?