Burkina Fasa Fiso Halk Cemahiriyesi

Özlem dün sabah nihayet Milano’dan döndü. Dünya modasının ve mimarinin kalbi orada atar. Eğer sizde geçen hafta boyunca Özlem gibi Milano’da olanlardansanız, bunun ne anlama geldiğini anlatmama zaten gerek yok…

Ben bilmeyenlere yine de anlatayım. Her yıl nisan ayının üçüncü haftası düzenlenen “Milano Uluslararası Dekorasyon Fuarı”, dünyadaki tüm mimar ve tasarımcılar için gidilmesi farz olan “hac mevsimi”ni simgeler. Dünyanın dört bir yanından gelen dekorasyon firmaları ve genç yetenekler, fuar alanında “marifet”lerini sergiler. Fuar alanının dışında ise bambaşka bir fuar daha vardır, bir standa dünyanın parasını vermek istemeyenlerin “alternatif fuarı”…

Neyse, iyisi mi birkaç rakam vereyim: Fuar alanı yaklaşık 350 dönüme yayılıyor! İstanbul’daki Bilişim Fuarı curcunası ile karşılaştırmak gerekirse, 17-18 tane Bilişim Fuarı demek… Ama bu alan bile artık küçük geldiği için, gelecek yıldan itibaren fuar, şehir dışında yeni bir mekâna taşınıyor. Geçen yılki 6 günlük fuarda yapılan iş anlaşmalarıysa, o çok övündüğümüz Türk mobilya endüstrisinin yaklaşık dört yıllık cirosuna yakın! Bu yılki fuara gelen ve akreditasyonunu yapan gazeteci sayısıysa tam 3.500! Yani olimpiyatları izleyen muhabir sayısından daha fazla…

Bu arada küçük bir not: Milano’nun mimarlıkta bu kadar ileri gitmesinin var elbet bir “sebebi hikmeti”… Yandaki resimde görülen Duomo’nun yapımı 1386′da başlamış ve son ayrıntılarının bitirilmesi 1968 yılını bulmuş. Milano sakinleri bu yüzden bitmeyen işler için “Lungo come la fabbrica del Duomo” yani “Duomo’nun inşaatı gibi” der…

Aklıma hemen burada, efenin ağır ağır zeybek oynamasını gören horon ustası Laz’ın “Bu kadar ağırını ben de yaparım” demesi geliyor… Eh, tek bir binayla 600 yıl boyunca uğraşırsan, elbette mimaride iyi olursun!

Focus‘un Mayıs sayısını bağlıyoruz… Bu saatten sonra yapacak fazla bir şey olmadığı için kendimden geçmiş halde Celentano dinliyorum. En sevdiğim şarkısı çalıyor: “Chi non lavora…” Grevler ülkesi İtalya’da grevlerden sıkılanların ve kendileriyle dalga geçen sendikacıların milli marşı olmuş bir şarkıdır bu…

Sözleri şöyle: Chi non lavora non fa l’amore /questa mi ha detto / ieri mia moglie/

A casa stanco ieri ritornai mi son seduto../ niente c’era in tavola/ arrabbiata lei mi grida /che ho scioperato due giorni su tre… /Coi soldi che le dò /non ce la fa piu/ed ha deciso che, lei fa lo sciopero contro di me!/

Chi non lavora non fa l’amore! /Questo mi ha detto ieri mia moglie!/ Allora andai a lavorare /mentre eran tutti a scioperare! /E un grosso pugno in faccia mi arrivò/ andai a piedi alla guardia medica!/ C’era lo sciopero anche dei tranvai…/ Arrivo lì, ma il dottore non c’è!/ E’ in sciopero anche lui!/ Che gioco è! Ma?! Ma come finirà../ c’è il caos nella città?/ Non so più cosa far!/ Se non sciopero mi picchiano/ Se sciopero mia moglie dice: / “Chi non lavora non fa l’amore!”

(…)

Türkçe meali aşağı yukarı şöyle bir şey :)

“çalışmayan adam aşk da yapamaz!”/dedi bunu bana/ dün benim karım/

Dün işten yorgun argın gelmiştim…/ ama masada hiçbir şey yoktu!/ ve karım kızgın bir şekilde bağırmaya başladı: / Her iki günün üçünde grev yapıyormuşum…/ ve ona verdiğim parayla/artık geçinemiyormuşuz!/ ve karar vermiş, bundan böyle o da bana karşı grev yapacakmış!

“çalışmayan adam aşk da yapamaz!”/ dedi bunu bana/ dün benim karım/ madem öyle, işe gittim/ herkes grev yaparken!/ suratıma hemen koca bir yumruk indi/ nöbetçi doktora gideyim dedim/ Tramvayda da grev vardı!/ vardığımda, doktor yerinde yoktu…/o da grevdeymiş!/ Bu ne biçim şaka? Ama! Ama…/ nasıl bitecek bu şehirdeki kaos?/ artık ne yapacağımı bilmiyorum!/ Eğer grev yapmazsam beni dövecekler/ eğer grev yaparsam karım bana diyecek: / “çalışmayan adam aşk da yapamaz!”